Cümle Arası Anekdotlar-2

Geçenlerde intihar edeyim dedim, ettim.
Aklıma eseni dakkasına yaparım.
Cebimden çıkardım silahımı, dayadım şakağıma, bastım tetiğe.
Repliksiz öldüm.
Eğer bu bir film olsaydı acayip karizma olurdu.
Ama bu sadece bir yazıydı, o yüzden çok karizma olmadı.
Düştüm odamın ortasına.
Beynimin parçaları etrafa saçıldı, bazıları da duvara yapıştı.
Malumunuz, her taraf kana bulandı.
Ne çok kanım var diye düşündüm.
Annemin, ben küçükken “Ye oğlum, kan yapar” demesi aklıma geldi.
Bu aklıma gelir gelmez annem odaya daldı.
Hani bazen birini düşünürsün de o seni telefonla arar ya aynen öyle işte.
Ben düşündükten sonra beni arayacak kimse yoktu ama olsun böyle şeyler oluyor hayatta. Duymuştum birkaç kere.
-Hay Allah belanı versin işe yaramaz herif. Ortalığı ne hale getirmişsin. Öleceksen doğru düzgün ölseydin….
O anda çok pişman oldum, üzmüştüm kadıncağızı.
- Bi şeyi de doğru yapamayacak mısın sen? Kaç yaşına geldin elinden bi iş gelmiyor.. Bıdı bıdı bıdı bıdı bıdı bıdı….
Öylece yerde yatıyordum, cevap vermek istemiyordum. Zaten istesem de veremezdim.
Ölmüştüm.
- Ben gidiyorum, ne halin varsa gör. Hay Allah’ım bu kanlar da çıkmaz ki duvardan. Gideyim anneannene…
Kelimeler küçüldü, kapı kapandı. Yalnızdım artık. Bu iyiydi.
Nerde kaldı ki bu Azrail?
Gelmeyecek mi yoksa?
O bile görmezden geliyor beni. Canım çok sıkıldı.
Ayağa kalkmak istedim, kalktım.
Beynimin etrafa saçılan parçalarını şakağımdaki delikten içeri tıkıştırdım.
Beyindeki olayların elektriksel olduğunu bildiğim için cebimden çıkardığım elektrik bandı ile birleştirdim hepsini.
Elektrik bandı maviydi.
Deliğe de cebimden çıkardığım pamuğu tıkadım.
Kafamdaki kanları saç kurutma makinesi ile kuruttum. Jöle sürmüş gibi o biçim afili oldum.
Etrafı cillop gibi yaptım.
Bal döktüm yalamadım. Bal sevmem ben.
Bu sırada annem gelmedi. Gelseydi balı ne yapacağımı bilemezdim. İsraf yaptığım için kızabilirdi. Komşularla laklaka daldı galiba.
Neyse.
Hemen başka bir intihar düşüneyim dedim, düşündüm.
Kendimi asayım.
Anında bütün kofti filmlerdeki, kofti karakterlerin kendini asarken tavanın çökmesi aklıma geldi.
Son bir aydır evden çıkmadığım için epey kilo almıştım. Acaba bu mu etkiledi görüşlerimi?
Tavanın çökmesi iyi olmazdı, babam da girerdi işin içine. Malum inşaat işleri zordur.
Evi yıkamazdım.
Ama yakabilirdim.
Vazgeçtim. O kadar anarşik olamazdım. Hayırsızdım ama o kadar da değil.
Boğaz köprüsünü aklıma bile getirmedim. Hem çok popüler hem de uzak, eve 15 dakika.
Bir de tam köprünün neresinden atlayacağıma karar vermekte çok zorlanırdım.
Sağ taraf mı, sol taraf mı, ortası mı?
Düştüğümde Asya tarafında mı, Avrupa tarafında mı olacağım?
Bu belirsizlikler öldürür beni.
Offf..
Bileklerimi keseyim.
Evet bu.
Elektrik bandı iyi çalışıyor, maviydi zaten.
Hemen cebimden “Duvara Karşı” DVD si, bir ustura, bir de etrafa kan sıçratmamak için büyük migros poşeti çıkardım.
Cebim bugün Kaptan Mağara adamının sakalları gibiydi. Her şey vardı.
Tanrı bugün beni seviyordu, yarın Allah kerim.
Taktım DVD yi. İleri sardım. İşte buldum.
“Ağla Sevdam” çalıyor ve az sonra bayan oyuncu bileklerini kesecek.
Bayan oyuncu ile aynı anda kesmem lazımdı bileklerimi.
Bu son fantezimdi.
Bayan oyuncu filmde banyoya gidene kadar “Sibel Kekilli” olduğunu anımsadım.
Mavi elektrik bantları, Allah belanızı versin.
Evet, beynin o kısımlarını iyi yapıştırmışım demek ki.
Kapadım DVD yi.
Bilgisayarın monitörünü açtım, bilgisayar açıktı sadece fareyi sallamak yetti.
Film indirdiğim için genelde açık olur bilgisayarım.
İnen film “Grbavica” idi.
İnternetim sınırsızdı, Sibel de öyleydi.
Aman aman, dikkat et kızım!! Üç işlevliydi bugün Sibel.
Ustura ile poşeti geri cebime koydum. Daha vakit vardı.
Arkama yaslandım. Sesi açtım.
Tam konsantre olmuştum ki….
Annem ve sülaledeki bütün kadınlar odaya daldı.
“Cehennem başkalarıdır özellikle de sülaledeki kadınlar"
Dır dır dır dır dır...
İşte şimdi ölmüştüm.
16 yaşındaydım.